Geen vrouw is tijdens de Franse Revolutie en de periode van Napoleon intellectueel en fysiek prominenter aanwezig geweest dan de van origine Zwitserse Anne Louise Germaine de Staël (1766-1817). Als dochter van Jacques Necker, een invloedrijk minister van Lodewijk XVI, maakte zij al vroeg kennis met de wereld van de grote Parijse salons, waar het intellectuele leven zich afspeelde. Haar eigen, controversiële salon werd door Napoleon beschouwd als broeinest van 'subversieve' ideeën, zoals politieke medezeggenschap, persvrijheid en vrouwelijke onafhankelijkheid en eigenwaarde.
 
In 1802 werd het haar verboden Parijs dichter dan op veertig mijl te naderen, later werd ze geheel uit Frankrijk verbannen. Langdurig reisde zij daarna als bannelinge door Duitsland, waar zij materiaal verzamelde voor De l'Allemagne. Centraal in dit boek, dat aanvankelijk zelfs werd verboden, is het thema van de vrijheid van denken, schrijven en oordelen. Madame de Staël, in de ban van de Duitse Romantiek, ziet geestdrift van die beweging als enige weg om het inmiddels versteende artistieke Franse leven opnieuw te bezielen en bepleit een combinatie van het beste van twee werelden. Zij houdt daarmee een pleidooi voor wederzijdse culturele beïnvloeding. Een pleidooi dat zelfs voor onze twintigste eeuw opvallend modern genoemd kan worden.