Steeds meer wordt Jacques Vaché (1895-1916) beschouwd als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van Dada.
Van 1916 tot 1918 onderhoudt hij een correspondentie met Breton, Fraenkel en Aragon. In zijn in de loopgraven geschreven brieven geeft Vaché met een geheel eigen 'umor' uitging aan de totale desillusie die allerwegen heerst.
 
Kort na het intreden van de wapenstillstand neemt dandy en anti-oorlogsheld Vaché een overdosis opium, die de - vermoedelijk zelf gezochte - dood ten gevolge heeft. Voor Breton, die de brieven gebundeld heeft, was het zelfmoord. Deze zelfmoord zou niet alleen te wijten zijn aan de desillusie die het gevolg was van de uitputtingsslag in de loopgraven, maar valt ook te zien als daad van protest tegen het automatisme dat geleid heeft tot het uitbreken van de oorlog.