François-René de Chateaubriand (1768-1848) heeft een zeer avontuurlijk leven geleid en daarover een adembenemende biografie geschreven, Memoires van over het graf. Op jeugdige leeftijd, in 1791, vijftien jaar na de Amerikaanse Revolutie, reisde hij als een van de eerste toeristen naar Amerika, al was het maar om de guillotine van de Franse Revolutie te ontvluchten. Terug in Europa schreef hij een bevlogen pleidooi voor het katholicisme, dat tot een revival van het geloof in Frankrijk leidde. Later werd hij als diplomaat uitgezonden naar Rome an was hij een tijdlang minister van Buitenlandse Zaken. Hij bewonderde én verafschuwde de persoon aan wie hij zich voortdurend afmat en die in zijn memoires uitvoerig aan de orde komt: Napoleon Bonaparte.
Tegenwoordig worden de Memoires van over het graf algemeen beschouwd als een van de indrukwekkendste monumenten uit de wereldliteratuur. Zelfverheffing, melancholie en onbehagen om de vargankelijkheid der dingen spelen tussen alle opzienbarende en virtuoos verwoorde wederwaardigheden van Chateaubriands leven door.
 
Zinnen die me in verrukking brengen. - Gustave Flaubert
 
Onze eeuw heeft hem terecht begroet als zijn Homerus. - Victor Hugo
 
De koning van de egotisten. - Stendahl