In de Engelstalige literatuur van deze eeuw is er geen werk dat velen zo blijvend boeit als de verzenbundel die T.S. Eliot uitgaf onder de titel Four Quartets. Hij bestaat uit vier gelijkvormige gedichten van ongeveer 200 verzen elk. Zij werden geschreven naar aanleiding van een bezoek aan een of andere plaats die in Eliots leven of in dat van zijn voorouders een rol heeft gespeeld.
 
De Four Quartets zijn in hoge mate autobiografisch. Zij hebben evenwel een betekenis die ver boven het louter autobiografische uitstijgt. Er is, om te beginnen, de persoonlijkheid van de auteur zelf. Als criticus, als toneelschrijver en als dichter heeft hij een ongeëvenaarde invloed gehad op het Engelse geestesleven van de eerste helft van deze eeuw; daaran kan hij als een bevoorrecht getuige gelden. Vervolgens is er de aard van zijn dichterlijk werk, dat weliswaar wortelt in persoonlijke beleving, maar daar boven uitgroeit omdat het de intensiteit van belijdenislyriek met afstandelijkheid en reflectie combineert. Ten slotte is het dichtwerk een verheven en bewogen meditatie rond de vragen naar ieder mens: de verhouding tussen tijd en eeuwigheid, de zin van het leven, de rol van de kunst, het verband tussen persoonlijke ervaring en traditie.
 
Deze uitgave is een geheel herziene, derde editie van deze 'fijne concretisaties in taal van een tegelijk sterke en subtiele geest, die zich door geen besvhrijver of onderzoeker laat vangen' (Kees Verheul in NRC Handelsblad, 2-11-1984)