Met Gypsy, Jenny &ik-achter het stuur- in de Chev. '51 & Pete & Doug er vlak achter in de MG '57 kwamen we die dinsdagmorgen 10 aug. net voor het spitsuur door Sacramento & kregen prompt-zo'n dertig kilometer verder ons eerste oponthoud van de ontelbare keren die nog zouden volgen [& misschien ga ik in deze brief proberen de tel bij te houden)- een lekke band linksvoor bij de Chev., dus geen reservewiel, maar wel een reserve-auto. Ik haalde het wiel eraf, gooide het in de MG & ging terug om met de Shell credit card van Dougs moeder - arme ziel: al is ze miljonaire, dan valt ze nog flauw als ze de rekening van augustus krijgt - minstens 350 of 400 dollar! - Krediet. Whoe - flits flits [niet van dat soort, niets om het mee op te wekken, snik, snik] ik hoor het & ik had gelijk, zoals gewoonlijk - hè, hè, het waren de lagers, voor, & nog erger: die verdommese nokkenas of krukas bedoel ik is finaal uit de lagers in het blok geslagen - niks aan te repareren dus - daar staan we dan, blut, 62 km ten zuidwesten van Cleveland [de Babbs zijn net gisteren verhuisd!] met tonnen bagage om mee naar het oosten te liften. Slik, grrr!

'Zelden is er zo'n opgefokt levensverhaal van iemand geschreven.
Natuurlijk zijn er lezers die de geloofwaardigheid van de schrijver in twijfel zullen trekken, maar ik verzeker deze ongelovige thomassen dat ieder voorval, zonder uitzondering, waar gebeurd is...'
Neal Cassady