In De dingen. Een verhaal uit de jaren zestig schetst Georges Perec een ontluisterend portret van de eerste 'luxegeneratie' na de oorlog. De dingen - antieke meubels, dure kleren, luxe apparaten, grammofoonplaten en wat dies meer zij - regeren het leven. Jérôme en Sylvie, beiden reclame-enquêteurs, zien machteloos toe hoe hun zorgeloeze studentenbestaan overgaat in de maalstroom van het streven naar comfort en bezit. Gaandeweg wordt dit streven een standssymbooel en zelfs een vorm van persoonlijkheidsverwerkelijking. Dit leidt onnherroepelijk tot een proces van onttakeling dat Jérôme en Sylvie zowel geestelijk als materieel met lege handen achterlaat.
 
De dingen werd bekroond met de Prix Renaudot.