In dit fascinerende essay beschrijft Huxley hoe hij zich onderwierp aan de werking van mescaline, dat de grondstof vormt van peyotl, een bij de Mexicaanse Indianen reeds lang bekende drug. Huxley verwachtte dat mescaline een ander soort bewustzijn zou teweegbrengan, maar ontdekte, dat het een buitengewoon verscherpte visuele gewaarwording ten gevolg had, waarbij alledaagse voorwerpen grote betekenis en een hevige intensiteit kregen.
Huxley bespreekt de geestelijke en morele aspecten van deze ervaring, waardoor een nieuw licht geworpen wordt op de visoenen van de mysticus, op de gevoeligheid van de kunstenaar en op de geestelijke toestand van de schizofrene mens.
Ongetwijfeld zal Huxley's betoog aanleiding geven tot felle discussies, want het experiment en de gevolgtrekkingen die hij eraan verbindt, stellen wezenlijke vragen aan de orde over de aard van de kennis die de mens heeft van de wereld en van zichzelf.
Dit boek zal onmisbaar zijn voor jonge mensen.