Jean Cocteau, het enfant terrible van de Franse kunstwereld, was een merkwaardige en veelzijdige man die bewonderd werd maar ook gehoond. Hij was dichter, portrettist, schilder, toneelschrijver, romancier, impresario, decorontwerper en cineast. Maar bovenal was hij poseur. Hij was, met zijn hang naar aandacht en zijn talent voor zelf promotie, de meest gefotografeerde man in het Parijs van zijn tijd. Maar Cocteau was ook een noeste werker, avant-gardistisch creatief en gezegend met een zeer productieve nieuwsgierigheid. Hij koos het gezelschap van uiteenlopende kunstenaars als Diaghilev, Strawinsky, Picasso, Satie, Chaplin en de componisten van de groep Les Six en wist met hen tot artistieke projecten te komen die altijd weer fascineerden en het publiek van die tijd uitdaagden.
Voor deze selectie dagboekaantekeningen uit de jaren 1942-1954 is geput uit het Journaal sous I'occupation dat Cocteau tijdens de oorlogsjaren heeft bijgehouden, en uit de tot nu toe verschenen delen van zijn Le passé defini. De notities in deze Privé-domein geven een prachtig beeld van het artistieke leven in die jaren in Parijs, van de jaren van bezetting, toen het leven goeddeels vrolijk verderging, tot eind '54, wanneer de eerste berichten over zijn kandidatuur voor de Académie française de ronde doen.
De dagboeken die Cocteau bij zijn dood in 1963 naliet - en hij was zich er zeker van bewust dat ze zouden worden gepubliceerd - geven een caleidoscopisch beeld van deze op ideeën en dromen koorddansende tovenaar die zwaar aan het bestaan tilde, de charmeur die graag werd verwarmd door het licht van de spotlights, het eeuwige kind, onvermoeibaar op zoek naar liefde.