Centraal in deze novelle staat de laatste fase van het ondergangsproces van een familie. Vlakbij Innsbruck ligt het dorpje Amras. Daar wonen in een toren twee broers, de een is gespecialiseerd in muziekwetenschap, de ander in natuurwetenschap. Hun ouders hebben zelfmoord gepleegd. Als ook de epileptische jongste zoon de hand aan zichzelf slaat begint de achtergeblevene herinneringen op te halen over het gezin dat door een onbegrijpelijke ziekte is getroffen.
 
Ook de verteller raakt geleidelijk sreeds meer in de greep van dit noodlot; zelfmoord moet zijn einde zijn. Het Oostenrijkse landschap waarin dit zwarte verhaal zich afspeelt beinvloedt op geheimzinnige wijze het verloop van het trage, onafwendbare verval.