De Argentijnse auteur Julio Cortázar schrijft fantastische verhalen maar niet zoals Hoffmann of Poe, die in overdrijving van de werkelijkheid het fantastische in de meer dan exacte beschrijving van de werkelijkheud. Z ook in deze novelle, waarin de ik-figuur (een jazz-criticus) zijn gesprekken en belevenissen opschrijft met de saxofonist Johnny Carter. Voor deze figuur stond de beroemde jazz-musicus Charley Parker model.
Johnny is een volkomen geïsoleerd fenomenaal saxofonist; op een absurde manier wijdt hij in zijn gesprekken met Bruno, de jazz-criticus, uit over zijn angst voor de tijd, een diep doorleefd fantoom.
'Niemand kan weten wat Johnny najaagt', schrijft Bruno. Niemand weet ook wat hij in zijn muziek zoekt. 'De kunstenaar in Johnny zal telkens opnieuw razend worden als hij dit surrogaat van zijn verlangen hoort, dit flauwe aftreksel van alles wat hij wilde zeggen in zijn strijd, wankelend, speeksel tegelijk met de muziek op de lippen, eenzamer dan ooit ten opzichte van wat hij najaagt en dat onbereikbaarder wordt naarmate hij het feller begeert.'
Johnny staat in zijn muziek en in zijn eindeloze verhalen alleen en ver van de anderen, zo ver dat hij onherroepelijk lichamelijk en geesteloijk ondergaat.