Daar zijn ze dan, de Florentijnen: vlug met de tong, maar even vlug met de dolk of het mes. Zwierige relschoppers, trouwhartige bedriegers, bijgelovige papenhaters, geile "macho's" onder de plak bij hun vrouw. Ze zijn om te lachen, maar op de bodem van hun ziel zijn ze hard als spijkers. Hun humor is de humor van de bananeschil: hele wijken liggen dubbel om de barmhartige practical jokes.
 
De Florentijn Franco Sacchetti (ca. 1332-1400) was koopman, diplomaat, politicus, dichter en schrijver. 300 verhalen heeft Sacchetti in zijn latere levensjaren bij elkaar gebracht: drie maal zoveel als Boccario's "Decamerone" een halve eeuw tevoren had bevat. Naar het schijnt was de auteur zo bezorgd over zijn laatste geesteskind, dat hij het niet uit handen wilde geven om het te laten copiëren. Zo ging er maar 1 exemplaar de geschiedenis in. De tijd was onrustig, het manuscript omvangrijk. Eigenlijk is het nog mooi dat driekwart ervan het heeft overleefd.
 
In 'Florentijnse verhalen' is een selectie gemaakt van de meest boertige, kluchtige en scabreuze vertelingen die tezamen de Middeleeuwen weerspiegelen, in een heldere, sprankelende taal die niet alleen getuigt van een groot plezier in het vertellen, maar die ook garant staat voor veel leesplezier. De kracht van de Trecentonovelle is dat zij zonder poespas of jargon de mentaliteit van een stad en een eeuw beschrijven die van eminent belang zijn voor de cultuurgeschiedenis van Europa. Zelden was een schakel tussen Middeleeuwen en Renaissance zo zichtbaar als in Sacchetti's Trecento.